Metro

 

Ondergronds ongezien ontspoord

naar het einde van de tunnel

kruipt het lijnenspel, buiten de kaders

met ritmische regelmaat richting licht

 

Anonieme reizigers, kijk niet om je heen;

niemand die je ziet, de pijlen wijzen jouw weg

kortstondig onderweg naar belangrijkheid

rollend onder Moeder Aarde haar zoden

 

Gekleurde massa versus zwart

treden, heel even maar,

onder de stampende voetsporen

van de menigte boven hoofden

 

De stad rust als een donkere deken

beschermend over hen heen

Daar is het einde van de tunnel

en begint het levende licht