Zonrituelen

Vandaag was dat reikhalzende moment ineens daar. De zon spuwde uit alle macht haar warme stralen uit. Alsof ze spijt had van de afgelopen koude winterdagen en deze wilde inhalen. De wolken om haar heen kozen eveneens het hazenpad. De hemel liet zich maar in één toonaard zien: babyblauw….

Spaghettibandjes

Na een half uur in deze verrukkelijke staat van zomers besef kwam ik tot de conclusie dat het te warm was. Te warm! Oh, koestering!

Naarstig tussen de bult nog te wassen zomerkleding achter in de kast ging ik op zoek naar dat ene zomerjurkje. Dat ieder jaar weer eerste zomerjurkje. De kortste, met de aller dunste spaghettibandjes en het diepste decolleté. Om zoveel mogelijk te kunnen verbranden, zeg maar. Zo’n jurkje dat je alleen maar in het bijzijn van intimi draagt, tot op de draad versleten. Ik houd van rituelen.

Zonnelijk genot

Ik plukte het muf ruikende vodje uit de stapel en trok hem aan. Zelf rook ik net zo, dus dat kwam goed uit. Vandaag douchen, kom nou. Ik wentel me in het zonnezweet tot de laatste straal en vanavond lik ik de in ozon gemarineerde zoute laag van mijn arm. Als bewijs van de eerste echte zonnedag.

Mijn lijf schrok zich de pleuris van dit zonnelijk genot, na maanden onafgebroken schurende kou en regen. Afkicken is er niet bij. Werk aan de winkel voor mijn arme doorzichtige, spierwitte huid.

Zongeluk

Een ver over datum zonnebrandcrème spuit ik recht op mijn warm tintelende vel. Wetende dat ik me de komende uren alleen maar ga laven in geluk. Groots zongeluk.

Mijn lief tovert zomaar een fles ijskoude bubbels tevoorschijn en plopt hiermee de zomer voor geopend.

De belofte

Zorgvuldig stop ik de winter weg in een doosje waarop staat: tot volgend jaar. En de belofte van een ode aan de allereerste sneeuw.

Voor nu laat ik al mijn zintuigen loom ontwaken uit een lange winterslaap en zo langzaam mogelijk wennen aan de eerste prikkels van een eindeloze zomer. Wat een zondag.